Kontoristen

For godt over eit år sidan, kom ein kollega hesblesande inn på lunsjrommet: – No er det avgjort. Brexit vil bli eit faktum! – Spanande. BIxit er likevel langt meir avgjerande for vår kvardag, kommenterte ein annan turt. Som ein ofte gjer, når det kan sjå ut som om ein har med kjeks å gjera.

Omgrepet BIxit vart ein slager frå fyrste dag, men til skilnad frå Brexit, virka det å vera noko abstrakt, om ikkje utopisk. Litt Horizon 2020, langt der framme i dimma. Ikkje minst på grunn av den uhandterlege karakteren til ideen, vart det naudsynt å konkretisere og symbolisera. Sætre opplevde ein uforklarleg vekst i salet av Bixit kjeks i regionen.

Marknadsanalytikarane klødde seg i hovudet og sleit med å forklara at butikk etter butikk gjekk tome for kjeksa. (Vi har virkelig lykkes med strategien, men hvorfor virker den så godt akkurat på dette postnummeret?) Reinhaldarane sleit med å skjøna kvifor kjekssmulane låg som eit tjukt engelsk teppe over heile bygget.

Slik ebba året ut. Og slik byrja året i år. Men så hende det noko. På ein av dei flottaste og våtaste vinterdagane, seiv det ut eit rykte om at leiinga hadde samla seg til drittpakkeverkstad, etter modell av dei populære joleverkstadane. Dette sette kveik i fotfolket. Sporens streks vart prosjektet «Skylapp 2017» utmeisla. Oppstartsmøtet vil gå inn i soga som ein av dei mest vellukka drittpakkeverkstadene gjennom tidene. Så flott vart arbeidet, at leiinga ikkje kunne anna enn å samla seg til sluttpakkeverkstad. Litt av kvart kan seiast om slike verkstader, berre ikkje fortel sauebonden om kva kontorleiarane er viljuge til å betala for daudkjøt!

Om bonden vart verande uvitande om prosessen, fekk andre det med seg. Litt etter litt auka talet på innvigde. Brått skygde problema for heile horisonten. Og motsett av kva ein skulle tru: I skuggen vart det tydeleg kvar ein skulle vaska for å få vekk dritten.

Trass i det, brått og uventa kom dagen: BIxit.

Kva kan ein læra av dette? – Jaktar du horisonten, bør du ha skylappar.

I fjernsynet førre dagen, såg eg ei dame på alder med denne bloggen som skrytte av at ho hadde 100 000 lesarar av sin blogg. Mine kan teljast på to hender, rett nok på hendene til ein tenåring fyrste gongen han får lov inn under gensaren, men uansett er det eit stykke att til 100 000. Talet på lesarar skal ein ikkje bry seg om, det er skrivinga, eller formidlinga, som tel…? Vel, litt bryr ein seg. Pitte litt. Akkurat nok til at ein sjekkar kva dei skriv om, desse i 100 000-klassen.

Dei er forbausande like. Stort sett er det snakk om unge, velstelte og veldreide kvinner. «Olé, ein ungkar sin draum», som det heiter i songen. Tematisk er dei opptekne av klede, te-ljos og andletsmåling, i tillegg til mat og gymnastikk. Urovekkjande få innlegg handlar om stemplingsrutinar eller distriktspolitikk.

Eg skriv også om klede og fysisk fostring, så nøkkelen til å få fleire lesarar, kan ikkje liggja der. Alder eller kjønn kan det ikkje vera, det ville ha vore diskriminerande, og dessutan svært krevjande å gjera noko med. Me sit såleis att med mat, te-ljos og andletsmåling. Mat er naudsynt, men utruleg keisamt. Orkar ikkje eingong å vurdera å skriva om det. Te-ljos og andletsmåling?

Kunnskap  er ikkje alltid så lett å gjera seg nytte av. Fyrst som sist, er det berre å innsjå at ikkje alle kan bli som dei i 100 000-klassen. Somme må læra seg å leva med lite, som dei seier i Høgre.

Litt kan eg gjera. Eg kan til dømes skriva meir om populære ting når eg eigentleg ynskjer å formidla noko anna, og slik lura lesarane gjennom teksten. Eit hypotetisk døme kunne ha handla om plassering av sko. Det er nemleg mogeleg å skriva om sko når ein eigentleg ynskjer å laga eit beiskt innspel til ordskiftet om opne kontorlandskap.

Kva om ein har fleire skopar, kvar skal ein setja dei overflødige?  I tillegg til å vera eit konkret spørsmål, er dette eigentleg eit lurespørsmål. Ingen kontorist ville ha funne på å draska med seg unødvendige sko. Dersom de tek dykk tid til å granska i biletet, vil de sjå eitt skopar til å ha på seg under arbeidsdagen, eitt par utslitne joggesko som er gode nok til tredemølla, eitt par til jogging utomhus, eitt par til fotball, eitt par til å handla lunsj i, eitt par til å gå på møte i og til slutt, eitt universalpar som toler regn. I skrivandes stund, er ikkje talet på sko noko problem. Så lenge det finst golvareal på cellekontoret, kan ein sko seg for nye oppgåver. Om det skulle bli trongt, kan ein alltids skaffa seg ei skohylle. Men korleis blir det om me blir plasserte i opne kontorlandskap? Blir det laga eigne rom berre for sko, etter modell frå våpenhusa i kyrkjene?

Surmuling er eit evig problem på kontorarbeidsplassar: Er det ikkje for varmt, er det for kaldt, og er ikkje stolen for mjuk, så er han for hard. Same kva sjefen seier eller gjer, blir det ingen ende på klaginga. Dette veit sjefen. Han veit også at alle ordskifta, anten dei byrjar med løn, luft eller lunsj, endar med eit beiskt utfall mot sjefen sjøl.

Sjølvsagt er ikkje dette noko kjekt, det er ikkje slik det skal vera å vera sjef. Leiaren skal bli løfta fram av dedikerte disiplar. Somme sjefar freistar å få dei tilsette på lag. Dei køyrer på med kartlegging av sjukefråvær, introduserer tiltak og skriv kvart år ein ny årstale til dei tilsette. Andre sjefar meiner slikt blir for bisart. Dei ynskjer heller å reisa vekk frå surmulinga. Heldigvis er ikkje det så vanskeleg å ordna, det er mange sjefar som heller ynskjer å reisa vekk. Difor er det nokså enkelt å få arrangert ulike seminar av typen «Interim Expert», «Possibly Expert», «Someone is Expert», eller «Expert Expert». På slike turar er det kjekt å vera sjef. På møta, og i loungane på flyplassane, treff dei fleire i same ærend, og i sjokoladebutikkane og på hotella, er dei tilsette akkurat så underdanige som folk bør vera.

Einaste bakdelen, er at det kan bli endå meir surmuling den tida dei er nøydde til å halda seg på kontoret. I vår verksemd, løyste dette seg den dagen me vart ei IA-verksemd. No tenkjer eg ikkje på Sandman-varianten med utvida tal på eigenmeldingar og liberale krav til oppmøte på arbeidsplassen, men på den nye IA-avtalen. Den nye avtalen om Imiterande Arbeidsliv byggjer på dei røynslene arbeidsleiarane har skaffa seg gjennom generasjonar i sjefsstolane. Sjølvsagt med visse grenser. Arbeidstakarane kan ikkje reisa vekk i arbeidstida og lata som om dei arbeider. Dei lyt halda seg på arbeidsplassen i arbeidstida. Og den er, grovt rekna, 37,5 timar i veka. Men det er tilstrekkeleg at dei latar som om dei arbeider. Om ein eller annan arbeidstakar skulle finna det fordelaktig å sitja nokre timar ekstra kvar dag, er det heilt innanfor. Plusstid kan ikkje vera noko anna enn eit pluss. Slik tid er det sjølvsagt heilt opp til den einskilde arbeidstakaren å ta ut i samband med fritidsreiser dit sjefane kan reisa i arbeidstida. Det er ikkje noko krav i avtalen om at arbeidstakarane må velja rimelegare hotell, det er slikt som voneleg blir ordna i dei lokale tingingane om løn.

Overgangen til å bli ei IA-verksemd har gått knirkefritt. Så langt er det ei suksessoge. Sjukefråværet har aldri vore lågare, og arbeidstakarane er blide som nyfrelste. Men i horisonten trugar svarte skyer. Ryktet vil ha det til at fleire innhaldsprodusentar til kjente og kjære internettsider, også har teikna IA-avtalar.

Ein kan ikkje få alt ein ynskjer seg. I alle fall ikkje om ein manglar evna til å betala det det kostar, eller til å ta det med makt.

For oss vanlege, handlar det om å prioritera, og om å gjera lure val. Kva gjer ein til dømes om ein manglar både datamaskin og nettbrett? Somme ville sikkert satsa på å få ei skikkeleg god datamaskin i hus, andre ville sett seg meir tente med eit godt nettbrett. Jamvel om båe gruppene kan gå til sengs i djup visse om at dei har gjort det beste valet ut frå eigne behov, vil svevnen blir svært ulukkeleg. Dei med ny maskin, vil drøyma om nettbrett, og vice versa.

Dømet er ikkje heilt vilkårleg valt. For slik gjekk eg og funderte mellom hyllene på elektrosenteret i går. Eg måtte velja mellom ny datamaskin eller nytt nettbrett. Eit vanskeleg val, for eg ville helst ha båe deler, men så var det dette med pengane, då. I enden av den eine hylla, stod der ei maskin i to deler. Ho var ikkje øydelagd, skjermen og tastaturet kunne setjast saman til ein heilskap. Oppglødd over kanskje å kunna få med meg både maskin og nettbrett, treiv eg tak i ein ekspeditør:

– Eg er ute etter ei maskin og eit nettbrett. Vil denne varianten dekkja båe behova?

– Er du gift?

– Øh, ja?

– Då vil du skjøna kva eg snart kjem til å seia. Ein giftar seg jo for å få både husmor og elskerinne i ein og same person. Alle skjønar at dette ikkje er optimalt, men det er praktisk, lettvint og rimeleg.

Akkurat sånn er denne maskina. Fokuserer du på ein ting om gongen, er det lett å finna svake punkt, men vurderer du kompromisset samla, vil konklusjonen bli at ho fungerer heilt fint i det daglege. Både som datamaskin og som nettbrett. Skulle du få lyst til å gjera noko heilt spesielt, er det ikkje verre enn at du kan låna ei på kontoret. Og brukar du ho litt forsiktig, kan ho vara i mange år. Elles er no denne maskina såpass rimeleg, at det er løyseleg å skifta ho ut før tida, dersom du skulle få lyst på noko litt freshare, om du skjønar.

Eg skjønte kva seljaren sa. No ser eg fram til å leva med mi nye 2-i-1 maskin i gode og vonde dagar.

Det får ein seia. Han Kåre har jammen meg slege seg opp sidan gymnastida, den gongen han var frontfigur i «Kåte-Cåre Coyote and the Wild Hyenas». Gruppa vart aldri nokon stor kommersiell suksess. Truleg kunne det gått betre om dei hadde valt å sløyfa ordet på k. Eigentleg er det jo ei overflødig nemning å setja på ein bandleiar, det seier seg sjølv. Men på den tida var ikkje Kåre Kristiansen heilt gløymt, og i tillegg er det utan tvil eit nokså artig ord. Så tilnamn blei det. Trass i at titlane på både fyrsteplata (Howling) og den vanskelege andreplata (Howling again) var klare før fyrste øving, vart det ikkje noko særleg svung over eventyret. Kort oppsummert hadde dei vel ikkje ein einaste gig med andre enn gruppemedlemmene tilstades.

Etter gymnastida, fylgde ein lang periode med utreinskingar, samt visse strategiske justeringar. Lenge var det stilt kring Kåre, men i dag stod han atter på scena. Denne gongen på ei ekte scene med lydmann og ølservering. Vekke var det artige ordet på k, vekke var den tøffe detaljen med å skriva k med c, og vekke var alle dei ville hyenane.

For meg vart det rett og slett for freistande. Eg måtte sjå «Kåre-Kommers og Kommentariatet» i aksjon. Det skulle det syna seg vanskeleg å få til. Billettar var ikkje å oppdriva. Dama, som elles var av det trivelege slaget,  rådde meg til å snakka med vakten i døra.  Full av von spurte eg mannen om det fanst ein ledig sess i lokalet. – Nei, det er helt fullt. Og kossen er det du ser ut? Svett som en bonde og sjuskete som en sjauar. Se til å pell deg ut før du ødelegger totalopplevelsen for gjestene. Her er både byråder og overleger tilstede. – Eg orsakar, men eg har sprunge for å nå det. Og det skal jo handla om revolusjonar og arbeidarråd og slik. – Husj, ut!

I kveld har me kosa oss med «Stjernekamp». Av ein eller annan grunn, kom eg til å tenkja på litt ulikt under framsyninga. Mellom anna at eg ein gong har høyrt Olav H. Hauge sitera ein eller annan indar, som truleg hadde høyrt noko av mor si. Alle veit at mødre er synonymt med pratemaskiner, så kvar ho hadde fanga det opp, er ikkje godt å seia. Mest truleg har ho, kanskje i eit bryllup, treft på ein nokså velståande person frå landsbygda. «Velståande», fordi han ymta frampå om aktivitetar i kategorien «sjølvrealiserande», «frå landsbygda», fordi ingen bybuarar på den tida (heller?), kunne ha tenkt seg å setja fingeren i jorda.

Sånn cirka enda kviskreleiken med at Hauge sa noko slikt som at ein treng eit bibliotek og ein hage for å verta eit lukkeleg og harmonisk menneske. Spørsmålet er om ikkje tida har sprunge ifrå visdomsordet? I vårt hus, har me ikkje hatt ei bokhylle framme sidan seljaren av premium-bilar i Kong Oscarsgate skrota bokhylletapetet. (Bokhylletapet var ei av dei store oppfinningane på 1980-talet. Hadde ein fin handskrift, kunne ein skaffa seg fyrsteutgåver av dei aller viktigaste forfattarane. Og ein kunne få bøker i ein farge som stod til resten av interiøret. Tapetet stal heller ikkje noko av rommet, og støvtørkinga gjekk som ein leik for tenestejenta.)  I 2017 er bøker til for å brennast, eventuelt for å stablast i kassar i bua. Og hagearbeid? Det er lenge sidan polakkane vart utkonkurrerte av robot-klipparane. Rett nok finst det framleis nokre entusiastiske hage-folk. Fellesnemnaren for desse, er at dei hugsar korleis ein ynskte å handsama tyskarane under krigen. Etter 70-år, har endeleg brunsneglen opna for at «vanlege» menneske skal kunna klippa i to, fora med gift, spraya med såpe og senka ned i etsande væske.

Så kva er lykkelen til lukke og harmoni i 2017? Kanskje mobiltelfon og 4G? Stjernekamp er det i alle fall ikkje. Hadde me endå hatt TV2.

No er ho her, tida. Om berre nokre timar, er det for seint. Bikkar klokka 23.59, blir det smalhans i enno eit år.  Hjå oss er det nemleg slik at kvar og ein lyt argumentera for at ein, og ikkje ein annan, fortener ein liten slant ekstra i lønsoppgjeret, og no er altså fristen uhyggeleg nær. Tidsråma hadde ikkje vore noka utfordring om ein var ein breikjefta bergensar, ein viktig vossing eller ein blærete bærensar, men det er ein jo ikkje.

Kanskje er det heller ikkje verdt bryet? I år er det berre snakk om småpengar til fordeling. I alle fall for «oss på gølvet», som gjerne er nemninga i slike tider. Sjefen har vore tydeleg på at moderasjonslina er for ein nasjonal dugnad å rekna. Maksimalt kan det vera snakk om 2-3 %. Om ein når fram med kravet, vel å merke.

Det er tøft å fronta ei slik line i høve arbeidarar med tilbodsvarer både i kle- og kjøleskåp. Tøft er det også å halda tale om at arbeidarane er den viktigaste ressursen til verksemda. Særleg i år der søknader går åt skogen og skjelett fell ut av skåpa. Så tøft er det, at styret kan finna det rimeleg å melda sjefen inn i «The 5 % community». I eit sjefsperspektiv, er dette langt på veg ekstremvarianten av moderasjonslina. «Solidaritet i praksis», som Erna ville ha sagt. For oss med «Mykje godt» i prosentrekning, er det ikkje naudsynt med kalkulator for å finna ut at den eine 5-prosenten kunne ha blitt til tre-fire 3-prosentarar i den viktigaste ressursen til verksemda.

Men kva er det eg held på med? Sjefen kan eg ikkje fekta med, han spelar i ein annan divisjon. No i lønsoppgjeret, er fiendane å finna blant dei jambyrdige kollegaene. Det er berre å hoppa i det: Continue reading

Mads Gilbert, den rabiate nudistlækjaren, øydela mi trygge og stereotype oppfatning av lækjarane. Før eg såg han på fjernsyn, trudde eg at lækjarane var born (helst søner) av lækjarar, at dei hadde kjøpt karakterane sine på privatskular eller ved institusjonar i utlandet, at dei elska hierarkiske strukturar med kvitkledde på toppen, og at dei alltid røysta på Høgre. Kanskje passar fleire av desse kjenneteikna på Gilbert også, men han har, både med og utan varmt barneblod rennande frå fingrane, sagt ting det er uråd å seia for ein høgreveljar.

Og i det Gilbert synte oss testiklane sine, slo ein tanke ned i meg: Kan det tenkjast at lækjarane er i ferd med å bli som oss andre? Tanken er dristig. Lækjarkappa syter for ei  fysisk uniformering og einsretting av heile gruppa. Spørsmålet er om den også gjev mentale føringar, slik den openbert gjer om ein utvidar habitten med ein krage eller ei hette.

For å finna ut i kva grad lækjarane er like, har eg vandra frå fastlækjar til fastlækjar med det same spørsmålet: «Eg trur eg drikk litt for mykje. Kva bør eg gjera?» Svara varierer mykje. Har nesten vanskeleg for å tru at alle desse er høgreveljarar.

1. Du bør slutta å drikka.
2. Du bør halda deg til varer produsert i Noreg.
3. Du bør handla meir på tax-free.
4. Du bør forsikra deg om at varene er økologiske.
5. Du bør velja kvalitetsvarer, helst noko litt eksklusivt. Det fortener du.
6. Du bør sjå det som ein mogelegheit til å syna solidaritet med bøndene i EØS-området.
7. Du bør velja papp-vin, den er lett å bera. Og du bør ikkje drikka åleine.

På 1950-talet, vart det populært å fylla husa med dingsar av ulikt slag. Desse dingsane hadde stort sett eit forståeleg formål. Dei rørte, fraus og varma slik at livet vart lettare å leva. Samstundes var samfunnet organisert slik at mannen stort sett hadde ansvaret for å få dingsen i hus, pakka han ut og setja i støypselet. I det ljoset kom på, overtok kvinna ansvaret for apparatet.

Så gjekk utviklinga heilt over styr. I rusen etter dei fyrste suksessrike åra, byrja ei ukontrollert utvikling av dingsar. Produsentane tok ikkje alltid omsyn til om nyvinningane kunne nyttast til noko, tanken var at det sikkert ville melda seg eit behov, litt etter litt.

På eitt vis, fekk dei visjonære produsentane rett. Velstandsauken ordna den biffen.  Med velstanden kom kjøpe-behovet, altså trongen til å handla utan å ha noko anna formål enn handelen. Menneske generelt, og kvinner spesielt, har, særleg i vår del av verda, ei nærast kjønnsleg drift mot varehyllene.

Sjølvsagt fekk slik framferd konsekvensar: Dei aller fleste hus er proppfulle av ting og dingsar. Og motsett av kva ein skulle tru: Bur der fleire under same tak, er auken eksponensiell. Stordriftsfordelane er såleis av same type som det ein ser i helseføretaka eller i dei reformerte kommunane.

I hushald med fleire medlemmer, er det difor tvingande naudsynt med arbeidsdeling. Mannen har fått ansvaret for å køyra vekk det ein kjøpte i går, for å få plass til det ein treng i dag. Lemping og køyring, kan vera gale nok det, men verre er det at alt i kategorien «teknisk», høyrer til under porteføljen til mannen. Har ein ikkje før fått ein ting til å lysa, skal ein hiva den ut og plugga i ein ny. Slikt blir det ball av.

Ibsen var ein framsynt mann. Alt for lenge sidan, skjønte han at «tek du dingsen frå ein gjennomsnittsmann, tek du lukka ifrå han med det same.» I gamle dagar var menn menn, og det kan godt tenkjast at Ibsen hadde noko anna enn ein ruter i tankane. Men i moderne tid, er den aller viktigaste dingsen, den som gjev tilgang til internett.

Førre veke fekk me ny ruter til husars. Den hadde fleire ljos enn den gamle, og reklamen lovde at den kunne køyra eit program som gjorde det mogeleg for mannen i huset å kontrollera tilgangen til internett.

Sidan me har ungdomar i hus, tenkte eg at denne ruteren kunne vera midt i blinken. Etter ein knapp dag med førebuing, monterte eg den nye kontrollmaskina. Ikkje før var omkoplinga gjort, så skjønte eg kor mange dingsar det eigentleg finst i eit moderne hus. Det dukka opp ei rad med telefonar, nettbrett og maskiner. Eg var ikkje heilt sikker på kva som var kva, men eg likte kjensla av makt, og eg plotta inn tidsrom for dei ulike einingane.

Nøgd med meg sjølv, sette eg meg ned med den analoge papiravisa. Midt i kronikken kunne Fyllingsdalen høyra eit hyl frå loftet: «Ka i ….?» Trappa fekk ein skikkeleg omgang, og sonene såg ikkje akkurat ut til å vera i kosehumør. Faktisk såg han såpass sur ut, at eg tenkte det kunne vera greit å utvida tilgangen med nokre minutt. Hadde eigentleg ikkje spesielt lyst til å få valutta for dei kronene me har betalt til bokseklubben. Men med maskina på fanget, fekk eg meg ei overrasking: Min dings med programmet, var blant dei dingsane som ikkje kunne fortæra wifi-signal før neste morgon klokka 7. Litt brydd, freista eg å formidla dette til sonen. «E du heeeelt idiot» hylte han, men med resignasjon i røysta. Neste dag måtte eg ta kontakt med leverandøren for å få lås opp skiten. Programmet kunne visst ikkje klokka. Svært effektivt, utan tvil, men spott frå sonene gjorde kjensla av kontroll litt mindre positiv.

Kinoen har lansert eit nytt tilbod: Komfortsalen. Der er stolane mjukare og teppet djupare. Kvar stol er utstyrt med bord, paraplystativ og mobilladar.

Tilbodet er utvikla for å lokka nye kundegrupper inn i myrkret: ekstra tjukke, lettare folkesky og slike som meiner at dei fortener noko litt ekstra, til dømes pensjonistar og høgreveljarar. Kanskje kan denne snobbifiseringa av filmopplevinga, vera med på å løfta aktiviteten over i høgkulturen saman med opera, ballett, teater og samtidsmusikk?

Litt, for ikkje å seia det meste, av auraen kring høgkulturen, er avhengig av at det kostar nokre kroner ekstra. Rett nok plar kjendisane å få det gratis, men det skulle vel berre mangla. Dei er nærast ein del av den kunstnarlege opplevinga. Vanlege folk, lyt derimot betala. Vel brukte pengar, vil mange seia. Fyrst og fremst fordi ein blir skjerma frå omgang med ubemidla eksistensar. Men også fordi det gjer noko med oss å grava djupt i lommeboka. «Forsking syner», sa dei på radioen i går, «at kvinner som har fått opplyst at vinen dei drikk er dyr, kjenner ei større kjensle av lukke, og rangerer kvaliteten på vinen høgare, enn dei som ikkje fekk veta prisen.» (Kanskje sa dei at dette gjeld menn også, eller sa dei kanskje kvinner av båe kjønn? Er neimen ikkje sikker.) Med andre ord: Kjensle av kvalitet kostar.

Med mi løn, har eg ikkje råd til å vera noko kjenslemenneske. Eg må vurdera nøye kva eg treng, og eg strekkjer meg langt for å skaffa meg gode varer på ein rimeleg måte: Ein kjøper ikkje jakke om ein har hol i buksa, og ein slår ikkje til før avslaget er på meir enn 40 %.

I heimen har eg møtt litt motbør, det skal seiast. Dersom nokon treng ei ny bukse, men har meir lyst på jakke, kjøper ein både bukse og jakke. Og dersom avslaget er på 40 % eller meir, tyder det at det er noko gale med produktet og/eller at ingen vil ha det. Og då er det ingen vits i å kjøpa det.

Etter å ha gnagd og mast på mitt vis i årevis, har eg i det siste merka ei viss endring. Meir enn ein gong har eg fått oppleva å høyra «sjå her, denne buksa er til halv pris». No skjønar eg korleis misjonæren hadde det, fyrste gongen han høyrte ein av dei usiviliserte seia «amen».

Førre dagen landa eg med ein smell. Sonen insisterte på å ta med seg venene sine på kino. Til komfort-salen. «Stolene er digg og lyden er helt super. Det koster bare 20 kroner ekstra…» Eg gav han i det glatte lag, og repeterte soger om bygdekinoen med trebenker, sykling i mange mil utan korkje lykt eller gateljos, og molking av kyr før skuletid. (Blei kanskje litt for engasjert der på slutten.) Sonen stod på sitt.

Brått såg eg ein mogeleg utveg. Kontoret har avtale med kinoen, kanskje kunne eg få billettar på den måten? I full fart sette eg meg ved maskina. Jau, billettar kunne eg få, også til komfortsalen. Men systemet hadde ikkje blitt oppdatert til å ta ekstrabetaling for komforten. SATAN! Komfort til vanleg pris, frå 30 % til 40 % rabatt. Nesten litt synd at komforten berre kosta 20 kroner. Hadde dei sagt 30 eller 40, ville 50 % vore i nærleiken.

For tida går det mykje bra på kino.