Kontoristen

Livet er vanskeleg å leva, ikkje tvil om det. Tenk berre på alle vala ein står andsynes: El eller bensin? Ein eller to biffar? Samsung eller I-telefon? Høgre eller Venstre?… Lista er utan ende. Heldigvis kan me få hjelp. Avisene, som tidlegare brukte å formidla nyhende om stort og smått, har for lengst teke på seg rolla som truverdig forbrukarrettleiar. Dei gjev råd om det meste, og stundom er faktisk råda baserte på informasjon frå andre enn dei som har eit produkt eller ein bodskap å selja. Rett nok er det ikkje alltid godt å veta når dette skjer. Slik er også livet.

Allereie om nokre få korte veker, skal me ta eitt av dei heller større vala våre. Blant våre beste menn og kvinner, skal me velja nye, eller gamle, representantar til den lovgjevande forsamlinga. Men kven er dei beste blant dei beste? Oppgåva er nærast uråd å løysa. Litt lettare blir det om me avgrensar oss til å sjå på dei partia personane representerer, men også då er det vanskeleg. Kanskje veit me kva eitt parti hovudsakleg meiner om ei sak, men kva meiner dei andre? Og kva om me torer oss til å tenkja på fleire saker samstundes?

Ein kan mellom anna undersøkja kva orakelet, eller Valomaten, seier. Mange aviser har laga spørjeleikar med utgangspunkt i kva dei ulike partia meiner om bestemte saker. Svara på spørsmåla er ikkje rette eller galne, men dei seier noko om kor samd eller usamd ein er med den politikken partia ynskjer å føra. Etter eindel spørsmål, får ein svaret: «Dine synspunkt er mest i samsvar med politikken til parti XX.»

Også Bergens Tidende har laga ein slik valomat. Men den er sikra bak ein betalingsmur. Korleis skal ein tolka det?

• Dei utan betalingsvilje er uansett tvilsame demokratar?
• Det er ikkje vits i å fortelja dei utan pengar kva parti dei kanskje kunne ha eigeninteressa av å stemma på?
• Røyster tel – ressursar avgjer?
• Det finst ei (økonomisk) grense for opplysingsansvaret til pressa?

Om ikkje så lenge, vil me ha motteke den siste olja. Jamvel om det kan høyrast ein smule merkeleg ut, er det altså slik at me skal leva vidare etter den merkedagen. Om me har noko å leva av, sjølvsagt.

Turisme, er ofte trumfen i ordskiftet kring næringsutvikling. Turistar er tjukke i pengar dei viljug viftar med. Og desse pengane vil me ha tak i, men då lyt me altså fyrst lokka dei til landet. Nokså mange har difor sett ut eit rykte om at ulike deler av Noreg, er som Toscana i Italia. Toscana har fint ver og god vin. Ingen stader i Noreg har så fint ver, og i alle fall ikkje god vin. Det er, kan hende, likevel ikkje heilt feil å samanlikna desse stadene i Noreg med dette kjende området i Italia. Som kjent, er det jo i Toscana at toskane bur, og slike har me jo rikeleg av i Noreg også. Spesielt i visse område, tydelegvis.

Nyss har eg vore på reise for å studera desse turistane me så gjerne skulle ha kalla till oss. Ei veke blant vraltande mage-menn og kravstore disse-damer, har gjort meg skeptisk til om det er så rosenraudt å få dei til husars. Skrantne tenarar har fått i det glatte lag om dårleg mat og små porsjonar, harde senger og kraftig solljos om morgonen. Utslitne av naudsynt irettesetjing av tenarane, og truleg svekka av labert næringsinntak, orka ikkje turistane anne enn å vagga seg ut på ei solseng. Der låg dei på lading for å samla energi til neste irritasjonsutbrot.

Trass i at eg er lunken til planen om å ta opp kampen om desse turistane, ser eg mogelegheiter. Noreg har jo lange og stolte tradisjonar innan kvalfangst, broilerproduksjon og tungindustri. Kanskje kan den ekspertisen kombinerast og nyttast til noko framtidsretta?

Truleg er det gjort i ei handvending å omforma dei halvtome smeltehallane rundt om i landet til hypermoderne turistfabrikkar. Vasskrafta vil gje rein energi til solariumpærene i taket, samlebandet vil flytta turistane, nærast umerkeleg, frå sol-sona til foringsstasjonen og vidare ut på kaien, der dei får sjå både fjord og fjell. Og det beste av alt: I produksjonsområdet vil det vera påbode med høyrselvern.

Konseptskisse er alt sendt til Stagnasjon Norge. Noko stort er på gang!

I Noreg har me heldigvis ordna oss slik at me, med godt samvit, kan ta oss fri frå arbeidet mange veker i strekk. Når avbrekka er lange, har ein tid til å få gjort ein heil masse, eller til ikkje å gjera ein skit.

På landsbygda var det tidlegare lite forståing for at kontoristar skulle ha fri frå arbeidet: Kontoristane sat jo inne i tempererte rom med radio, kaffi og sekretærar lett tilgjengeleg. Ikkje gjorde dei noko som kunne slita ut ein kropp heller, dei bygde kanskje nokre papirhaugar, eller så kvesste dei blyantar.

Haldningane på landsbygda har endra seg. Bøndene av i dag, skjønar at også kontoristar kan ha nytte av nokre dagar heilt utan plikter, jamvel om pliktene er aldri så uviktige. Truleg kan det vera fleire grunnar til at oppfatningane har utvikla seg på denne måten. Somme vil kanskje leggja vekt på at dagens bønder er smartare og betre utdanna. Stort sett har dei jo 9-årig grunnskule, og ikkje berre 7-årig folkeskule. Andre vil nok meina at ein må sjå på korleis bondeyrket har utvikla seg, for å forstå endringa.

I løpet av dei siste åra, har det vore ein tendens til å avgrensa drifta til areal som let seg stella og dyrka frå traktorsetet. Samstundes har alt hatt det med å verta større: Driftseininga, traktoren, maskinparken, tilskota og, til sist, vomma til bonden sjølv.

Mindre areal og større einingar: Det kan ikkje tyda anna enn færre bønder. Flottare bakkar og feitare bønder: Det kan ikkje tyda anna enn maskinell drift og/eller tenestefolk.

I namnet åt framsteget, er næringa i ferd med å bli slik ho var i farne tider, med store gods og mektige godseigarar. Sjølvsagt er ikkje den moderne godseigaren heilt identisk med slik dei var for lenge sidan. Han ville til dømes aldri ha vurdert å nytta fire tenestegutar til å bæra seg rundt for å inspisera godset. Til det er bærestolen alt for keisam og ukomfortabel. Moderne godseigarar tykkjer det er mykje kjekkare å ta inspeksjonsrunden i rasarfart på ein firehjuling.

Og moderene godseigarar er positive til ferie for kontoristane, mellom anna fordi dei har blitt litt kontoristar sjølv (rett nok i klasse med sjefen):

1. Dei lyt fylla ut alskens skjema for å få tak i tilskota.
2. Kontoret er temperert, og tenestejenta serverer villig. Også kaffi.
3. Traktoren (Eit cellekontor kan ikkje måla seg, ikkje eingong det til sjefen.).
4. Godseigaren er, med alle sine tenestefolk, nesten som kontorsjefen.

Den kanskje aller viktigaste grunnen, er likvel den at bonden sjølv ynskjer å kunna reisa vekk med godt samvit. Etter at avlinga vel er komen i hus, og den siste polakken har vendt nasen heimover, legg freden seg over bygda. Til næraste nabo er det langt å gå, og i tillegg er han som oftast ein umåteleg laber type. Utan ferie, vil den moderne bonden bu halve året på noko som liknar på romstasjonen ISS.

På åttitalet trykte Bondelaget opp klistremerke med slagordet «Utan bonden, vil byen døy». Kanskje er det på tide med eit nytt, lett revidert, opplag: «Utan bonden, vil bygda døy»?

No er det høgsommar. Vårblomane har visna, sola har snudd og sommarbåten seglar i sneglefart over sendeflata til NRK (Lurer forresten litt på om det ikkje er eit tog i år.). Mange vel å oppsøkja familie, tronge butilhøve og mygg på denne tida. Ferie, blir det kalla. Saman med den utvida kjernefamilen, vil slik ferie få dei sosialt samvitsfulle til å kjenna ei djup glede, eller gje dei ein viktig samvitsmessig stimulans. For oss andre, kan det fort bli litt keisamt. Dette er ålment kjent. Alle veit at slike situasjonar kan bli trykkjande. Det er difor nokon har funne opp pappvinen.

Medan ein sit der og skal få ein dødsdømd drøs til å gå, vil ein eller annan, før eller sidan, koma inn på helserelaterte spørsmål. Oftast, vil dette setja kveik i ordskiftet: Mange vil snakka om den vonde ryggen sin, somme vil snakka om sveitte, og svært få, berre dei mest dedikerte, vil tørka vekk skamma og fortelja ulike do-soger.

Ekte feministar, er alltid på allerten. Dei vernar ikkje berre kvinner, dei kjenner omsut for alle svake grupper. I familiære samtalar om plager, vask av klede og snøen som fall i fjor, er det meir enn tydeleg at menn har drege det kortaste strået. Menn misslikar prat utan eit føremål. Feministane skjønar at denne ibuande motviljen mot svada, gjer stunda vanskeleg. Men der stoppar forståinga og verneviljen. Om det kjem ein aldri så liten referanse til sjukdom eller plager slik menn opplever det, blir det allsong. Som regel er det slåtten til Vinsketten: «Sjå kor sjuk han e», som ljomar mellom veggene.

Etter at songen vel er framført, blir det laga spontane vitsar om kor ynkelege menn er: Dei er alltid sjuke, dei klagar fælt og det feiler dei ingenting. I alle fall ikkje i høve til kva kvinnene har å slita med.

Nei, det er nok ikkje heilt enkelt å vera kvinne. Men syt menn meir? Sjølvsagt gjer dei det. Menn syt, medan kvinnene berre seier i frå om korleis det står til:
1. Dei går oftare til lækjaren.
2. Dei tingar fleire reseptar.
3. Dei søkjer i størst grad hjelp frå alternativ medisin/helse (kvakksalvarar).
4. Dei sjukemelder seg i større grad.
5. Dei likar å snakka om sjukdom og plager, gjerne diffuse.
6. Dei lever lengst.

Ei stor fleirnasjonal undersøking, stiller mange spørsmål om ulike helseplager til born og unge. Historiske data, presenterte på ein konferanse og ikkje kontrollutrekna av Kontoristen, viser eit tydeleg mønster. Kvinner, eller jenter, er heilt normale som 11-åringar. Som 13-åringar, har dei byrja å melda om plager, og som 15-åringar, er dei for fullborne kvinner å rekna: Då er det noko gale med det meste.

Med slike fakta og tal i ryggen, verkar det urimeleg at kvinner skal kunna skjemta med at menn er skjøre som krystall og slitesterke som fuktutsett dopapir. Det er nok ikkje urimeleg. Eitt av dei mange kvinnelege privilegia, er å ha kjensler som kan overstyra det meste av kunnskap.

Kanskje er det småleg å dra fram slike ting no som feriepraten står for døra. Truleg det. Men ingen vil høyra om tånaglen min. Den grev seg inn i tå-kjøtet, og stikk hol på labbar og sko.

Lenkjer

• Lækjarfrekvens
• Resept
• Kvakksalveri
• Problemprat
• Levealder
• Sjukefråvær

Talet to, er kraftig til å vera så lite. Særleg om ein tenkjer på kor vanleg det er å forstå verda i to kategoriar: Presten talar om paradis og helvete, domaren er oppteken av skuld og uskuld, og sjefen  serverer cola og vatn på møta. (Tidlegare var det vanleg å setja fram fleire typar brus og drykk, men så vart det bestemt at verksemda skulle bli eit helsefyrtårn, slik ho alt var eit miljøfyrtårn. I vårt kontormiljø, avgrensar helseutfordringa, post Høybråten, seg til bruken av læskedrikk, og miljøutfordringa til det å gjennomføra unødvendige reiser med fly. Til all lukke, har me ein sjef som tek på seg det vonde på vegner av staben: Leiaren drikk brusen, og han tek dei umoralske flyreisene. For dei tilsette. Truleg er denne offerviljen inspirert av Jesus, som spanderte ein ettermiddag på krossen for synda til menneska.)

Somme er skeptiske til den innebygde forenklinga i tenkjing med to kategoriar. Til slike folk vil eg berre seia: De har aldri laga ein firefeltstabell! Alle som har laga ein slik tabell, veit korleis det kjennest når alt fell på plass. To dimensjonar forenkla til det absurde, kan gje fire felt som avslører meininga med livet, eller i alle fall nesten. Det er ikkje berre for å skryta, men dette stod klart framføre meg alt den gongen eg var barnearbeidar i det norske jordbruket. Det er faktisk heilt sant: Eg har vore barnearbeidar i eitt av verdas rikaste land. Dei fleste meiner nok at dette høyrest heilt utruleg ut; at born kan vera billigare og betre arbeidskraft enn polakkar frå alskens land, men det er altså ikkje meir enn ein mannsalder sidan. Og eg var lønsam. I alle fall fram til firefeltstabellen tok meg.

Eg spissa øyrene dei gongene bøndene snakka saman. To ting talte dei alltid om: Kor mykje hadde dei utretta i løpet av ein dag, og kor utslitne var dei då myrkret la seg over fjorden. Ein trong ikkje vera av den hypersensitive typen, for å skjøna at idealet var å få gjort mest mogeleg utan å bli trøytt. I omtalen av tenestefolk, brukte dei sveitte som mål på trøyttleik, det blei for komplisert å spørja om vedkomande var trøytt eller ikkje.

Den ideelle tenesteguten, var ein dreng som kunne utretta enormt mykje, berre pitte litt mindre enn bonden, utan å verta sveitt. Om slike, sa dei at det var synd at han ikkje hadde odelsrett på noko bruk av verdi. Det nest beste, var å få tak i ein dreng som kunne utretta enormt mykje, men som vart drivande våt av sveitte.  Dette var personar med potensiale, men dei måtte jobba litt med fysikken. Tredjeplassen, gjekk til drenger som gjorde lite, men som sveitta mykje. Desse var udugelege, men dei prøvde i det minste. Sisteplassen gjekk til dei som gjorde lite, og som sveitta lite. Dette var udugelege latsabbar som snart vart bannlyste i heile området.

Eg var ikkje noko naturtalent. Lenge jobba eg for full kraft. Sveitt og fæl låg eg og vippa mellom kategori 2 og 3. Men så skjønte eg dynamikken: Så lenge eg sveitta, ville eg dårlegast vera i kategori 3, og då ville kontrakten bli fornya: Bøndene kunne i gode stunder kjenna litt sympati for dei som jobba hardt, jamvel om dei ikkje fekk gjort noko særleg. Difor lærte eg meg å sveitta utan å jobba. Eg låg i åkeren og las, og med jamne mellomrom stimulerte eg sveittekjertlane. I det eg høyrde traktoren nærma seg, fekk eg dei til å pøsa ut væte. Aldri såg arbeidsgjevaren meg med turr panne. Han såg på den urørte enga, eller på det bugnande treet, og sa «ja, ja». På gymnaset, hadde eg ikkje problem med å skjøna Darwin og læra om «survival of the wettest».

Gode kontoristar, kan forventa lønstillegg om dei er støvande turre. Vel, vel. Er i gang med omprogrammeringa.

Like etter at eg gjekk ut av styret ved verksemda, tok også styreleiaren farvel. Han hadde site i den beste stolen i mange år, og saknet var sjølvsagt stort. Det tok litt tid å handtera det, men etter at leiinga hadde fått summa seg, vart det bestemt å gjera stas på den avgåtte styreleiaren. Bord vart tinga på ein fin restaurant, og det nye styret kunne sjå fram til ein ekstravagant middag. Sjølvsagt  påspandert av verksemda, det skulle berre mangla. Alt gjekk etter planen. Heilt til heidersgjesten sjekka gjestelista, og såg at me som hadde frekventert styrerommet saman med han, og som framleis jobba ved verksemda, ikkje var å finna der. Eit rykte skal ha det til at det var motviljug, formelt sett, var det jo upassande berre å invitera nokre medlemmer frå det gamle styret, men dagen før gildet, fekk me ein e-post om at den gamle styreleiaren gjerne ville ha oss med på middag dagen etter. Klokka 19.00.

Me tok hintet, frå den avgåtte styreleiaren, og stilte i fine klede, fulle av positive forventingar. Stemninga i laget var framifrå, heilt til vår tildelte servitør synte oss veg til  bordet vårt. Det var inne i eit avlukke, heilt bakerst i lokalet. Då vart sjefen sur. Til servitøren, sa han tydeleg ifrå om at han var misnøgd med at dei beste borda med utsikt, ikkje skulle fyllast av oss. Sevitøren orsaka så godt han kunne: Han var ny i jobben, måtte spørja ein av sjefane. Og ja, rommet var litt mørkt, men det var jo kanskje litt kjekt å ha det intimt under ein slik middag.

Etter den seansen, hadde servitøren litt høge skuldre. Men høgda på skuldrane, var for ingenting å rekna mot høgda på vetlefingrane. Med ungdommeleg venleik, svinsa han rundt med rare rørsler og merkeleg lått. Sjefen freista han å gløyma. Det var heilt tydeleg at han ikkje hadde møtt slike folk i bamseklubben, trass i imponerande pels med distingvert farge.

Han serverte maten på ein litt keitete måte, men dei harde, sylinderforma vinflaskene, trakterte han med ein profesjonalitet som gav kvinnene rundt bordet ei kjensle av ikkje å strekkja til.

Eit stykke ut i måltidet, såg eg at augo til sjefen svartna. Servitøren svinsa innom og drog opp nye vinflasker. Og ikkje nok med det. Eit bel etter, måtte sjefen ut i eit naudsynt ærend.  Vel attende, kunne han ikkje anna enn å konstantera at servitøren hadde servert ein ny runde med vin. Eit heilt mannskor av vinflasker, stod og gapte med opne halsar mot festlyden. Det var tydeleg for oss som kjenner teikna, at desserten ikkje smakte like godt for alle rundt bordet, trass i at somme hadde iskald cola i glaset.

I dagane etter, for ikkje å seia vekene, lærte eg ein god del om restaurantdrift og om rolla til servitøren. Stort sett handla det om kva ein ikkje må gjera. Særleg vart det fokusert på kor viktig det er for servitøren å vera merksam på dei signala verten sender ut. Til slutt, kunne eg ikkje anna enn å seia: Av og til kostar det å vera ortodoks heterofil, er ikkje det både rett og rimeleg?

Alle har eit syskenbarn på Gjøvik. Slik har det vore i generasjonar. Av nyare dato, er det at endå fleire har ein øl-hipster i omgangskrinsen. Ein øl-hipster er ein nokså ung mann med skjegg og litt rare klede. Han syklar gjerne på syklar som ikkje er spesielt gode å sykla på, og han kan snakka lenge om skilnadene mellom ein IPA og ein APA. Faktisk kan han og vera ei ho, men då med mindre skjegg og endå meir ubrukeleg sykkel.

Øl-hipsterane har saman med mikrobryggeria og heimebryggarane stole ølet attende frå alkoholikarane. No er pappvindrikkarane nederst på alkoholkonsumentstigen, berre såvidt over raudspritgjengen. Ølkjennarane er heilt der oppe blant dei profesjonelle vinsamlarane.

Heimebrygging er vorten til ein stoverein aktivitet, trass i griset på kjøkkenet og/eller i kjellaren. Det er faktisk litt skummelt. Korleis skal ein tolka det at mikrobryggeria prentar oppskriftene på etikettane? Kanskje er det ein freistand på folkleggjering etter modell frå påske-kake-bilaget i Hjemmet?

I så fall trugar det øl-hipsterane. Kor kjekt er det å ha kløande skjegg, rare klede og ubrukelege syklar, om det finst koselege koner med betre dreis på øl-kokinga?

Truleg er den sikraste vegen vidare å foredla øl-kunsten. Vera eitt steg føre desse tradisjonstru kake-kusene. Koma på nye maltblandingar og la humla suse på ein ny måte. I vår tid, er det ikkje sikkert det skal så mykje nytt til. Eigentleg. Kanskje kan det vera nok med ei ny innpakking?

Eg har slumpa borti eit bryggeri som er ikkje mindre enn verdsleiande på trendsetjarfronten. Av ei heilt vanleg maltblanding, kan dei trylla fram alskens herlege øl-variantar.

Der andre nøyer seg med å laga eit øl av den engelske typen staut, gjer dette bryggeriet nokre få, viktige, justeringar, og endar opp med ein heilt ny type øl: Post-imperial Soviet stout, med typenemninga PISS. Kven kan tenkja seg ein øl-hipster av i dag som pratar om piss? Men vent du, til morgondagen gryr.

Bryggeriet har også meir tradisjonelle typar i sortimentet. American Fail Ale kan vera øl basert på amerikansk humle, men som ikkje heilt svarar til forventingane, reint smaksmessig. Det kan og nyttast til typenemning der inspirasjonskjeldene kan knytast til tvilsamt amerikansk tankegods.

Utan å gjera så mykje med oppskrifta, er det også råd å laga eit øl med ei heilt anna typenemning. Riga Mortis Ale skil seg fra Rigor Mortis Ale ved at fyrstnemnde berre gjev dødsstivleik i ein del av kroppen. Gjerne dersom ein er på tur til Riga.

 Våren er ei herleg tid. For somme. Andre toler ikkje den kraftige ljoseksponeringa like godt. Dagsljos til nær sagt alle døgerets tider, gjer at kvar ein flekk verkeleg får koma til sin rett, anten det no er ein leverflekk på kinnet eller leversaus på slipset. I vinterens mystiske mørke, legg ingen merke til dei nye rukkene som breier seg over panna, eller til snippen som blir gulare og gulare for kvar veke.

Våren er ei festleg tid. Oppmagasinert livsglede skal øydast vekk i tog og seine grillkveldar med alskens kjenningar. Skal ein ta seg ut i festleg lag, meiner somme at ein lyt skaffa seg nye klede. Festlege klede, klede heilt utan rukker, flekkar eller kroppslege sekret. Plettfrie, skal dei vera.  Berre diskrete spor etter fingersveitten til dei små borna som sydde habittane, kan godtakast.

No er våren her. Ikkje før var han komen, før kona byrja å ymta frampå om at dei sel klede nede i gata. Tradisjonen tru, opna eg skåpet og synte fram dei velfylde hyllene. – Men du treng noko nytt, noko festleg. Kast den gamle driten!, sa ho, tradisjonen tru.

I det ho sa, låg det eit aldri så lite trugsmål: Gjer ikkje du det, så kjøper eg noko nytt til deg. I alle fall var det det ho gjorde i fjor. For akkurat tolv månader sidan, gjorde eg meg klar til min fyrste dag i ny jobb. Den dagen kom ho til meg med ei gåve. Sidan eg ikkje likte å handla klede i utrengsmål, hadde ho kjøpt ei ny bukse til meg. Ei festleg ei, ikkje ei sånn trøytt og keisam ei. Sjølvsagt tok eg ho på, eg er då ikkje vanskeleg heller. Den var annleis enn dei andre, ikkje tvil om det. Svart, med eit ikkje heilt diskret mønster, truleg sydd med gulltråd.

Vel framme på arbeidsstaden, fekk eg både kontor og konfekt. Ein etter ein, kom kollegaene innom kontoret mitt for å ynskja meg velkomen. Dei verka blide, heile bunten. Ekstra blid var den nest øverste sjefen. (På kontor, er det sjeldan berre ein sjef, oftast er det eit heilt juletre med sjefar. Ein har småsjefar, mellomsjefar, nesten sjefssjefen og aller øvst, sjefssjefen.) Den blide nesten sjefssjefen kniste og småhumra, før han braut ut i høglydt lått. Innimellom låtten, fekk han hiksta fram: – Det… Det… Det der er ei spanande bukse. Stilig. Ikkje akkurat heilt A4. Så skunda han seg vidare til møte med sjefssjefen.

Kontoristar er vanlegvis svært glade i A4-formatet. Det er eit svært brukbart format, lett å stabla i bunkar på pulten, og det høver godt i permar og i resirkuleringsboksen. Eg funderte difor litt på om det var ein god eller dårleg ting, at buksa ikkje var heilt A4.

Då nesten sjefssjefen var ferdig inne hjå sjefssjefen, kom han sporens streks inn på kontoret mitt. – Du, ehh, det var ikkje meininga å le av buksa di. Ho er fin. Litt spesiell, vonar du ikkje blei fornærma, i så fall orsakar eg…

Eg vart ikkje særleg fornærma på vegner av buksa. Kanskje pittelitt på vegner av kona. Ho hadde brukt tid på å pønska ut korleis ein kunne få ein kontorist til å bli festleg, og hadde kome fram til at det trongst  sterk lut.

Seinare har eg med glede kunna konstatera at det er moderate konfeksjonelle krav hjå oss. Det finst inga grense for kvar skjørtekanten skal gå, korkje øvre eller nedre, og det finst einslags aksept for å eta maten medan ein er kledd i treningsty. Sistnemnde, er kontroversielt på mange arbeidsplassar. Det hadde nok ikkje vore mogeleg utan ein nesten sjefssjef med evne og vilje til sjølv å gå, eller springa, føre.

Korleis lagar ein totalkok?

Truleg er det mange vegar til målet. Likevel er denne de no skal få innsyn i, kanskje den aller, aller sikraste vegen.

Ingrediensar:

• 1 stykk diktator
• Nokre gjærceller
• Rikeleg med næring

Framgangsmåte:

Bland det godt saman i ein lufttett behaldar med vindauge, slik at dei små cellene kan sjå kva som går føre seg på utsida.

Lat blandinga stå eit bel, og vips: Totalkok. Legg merke til korleis loket bular og skum tyt ut mellom loket og bøtta på høgre side.

Somme av dykk, lurer sikkert på kva som ville ha hendt om ein fjerna proppen. Og det skal eg seia dykk:

Etter ein skikkeleg grumsefis, blir det masseflukt.

I denne bøtta er det nytta diktator av typen Bresjnev, men det ville nok ha fungert på omlag same måten om diktatoren hadde vore ein annan.

Eg kjenner ei tilårskomen dame, ho er sikkert over 50 år, som er usedvanleg flink til å dansa. På parketten er ho som eit fjon; har ho ikkje før svinga seg eine vegen, startar piruetten den andre.

Ho treng ikkje meir enn musikk og ein mann for å koma i humør. Det vil seia, det held ofte berre med  musikken. Dersom mannen er av den, dansemessig sett, litt utilstrekkelege sorten, får ho omlag same uttrykket i fjeset, som mensa-folket får når dei må forklara at den manglande figuren er ein grøn trekant.

Men når det er full klaff med både mann og musikk, trur ho ikkje lenger at englane berre finst i himmelen (jf. Ole Ivars). Ho flyg over golvet med eit andlet som born i gamle dagar hadde på jolekvelden. (I vår tid, er borna så vekkskjemde og ufordragelege, at dei berre lettar på smilebandet om gåvene overgår dei villaste fantasiane.)

Denne dama bestemte seg for å gje noko heilt spesielt i gåve til dottera si. Og kva gjorde ho? Jau, då gjekk ho på internett og søkte etter danseklubbar på eksotiske destinasjonar. Dottera har aldri vore spesielt interessert i dans. Men, tenkte mora, er destinasjonen eksotisk nok, kan det vel tenkjast at dottera får fart på føtene?

Ropar ein på internett, får ein svar. Snart var turen organisert med fly, husrom og danseklubb. Alt gjekk sånn nokolunde etter planen, heilt til dei skulle på dans. Mottakinga var storarta, vertane stod på pinne for dei gjestande damene, men det vart likevel ikkje heilt slik dei hadde sett det for seg. Det synte seg at på swingers-klubbar, syslar dei med litt meir enn vanleg swingdans.